Huil maar, het mag. (4/4)

En zo zijn we bijna alweer een jaar verder. Eindelijk heb ik de kracht om blog 4 te schrijven. In blog 1 tot 3 vertelde ik over hoe mn papa na een hartstilstand nooit meer dezelfde zou worden. Hoe dat mn kindertijd heeft getekend. Ondertussen ben ik er met de hulp van mn psychologe, achter dat het ook nu nog steeds mn leven bepaalt. Hard. Verdomd hard.

Ik verkondigde altijd vol trots hoe goed ik het doe. Hoe een waanzinnig sterke vrouw ik geworden ben: succesvol in mn job, omringd door wellicht de fijnste vrienden ter wereld en in een liefdevolle relatie. Maar dan ineens dat besef: ik kan het niet meer aan.

Lieve schat, zei de psycholoog, je hebt het zo ver laten komen dat je jezelf helemaal uit het oog bent verloren. Als kleine meid is er nooit ruimte geweest voor jouw angsten, zorgen, verdriet. Je hebt geleerd deze compleet weg te drukken. Hierdoor ben je de beste oplosser van problemen die ik ooit heb ontmoet, maar je loopt daarbij wel voorbij aan je eigen behoeften en gevoelens. Dit weekend vertelde ik dit inzicht tegen mn mama: “je bent er altijd voor me geweest, gaf me eten en liet me opgroeien, maar was er nooit écht voor me. Ze noemen dat soms emotionele verwaarlozing.” BAM. Zo, recht in haar gezicht. Ze keek me aan, er rolde een traan over haar wangen. “Je hebt gelijk. Ik had daarvoor gewoon geen tijd en energie. Het enige wat ik probeerde is overleven en jullie grootbrengen.”
Ik probeer niet te denken in termen van schuld. Niemand heeft hier schuld aan, we zaten gewoon in die klote situatie. Die klote situatie die mij heeft geleerd om niet te veel herrie te maken, flink te zijn, mezelf weg te cijferen, het leven te zien in functie van de behoeften van anderen.

Ik typ het hier in 1 adem, maar het is zo verdomd moeilijk om in te zien dat ik in een patroon ben terechtgekomen waarbij de zorg voor anderen centraal staat. En ik? Wat wil jij eigenlijk?, vroeg mn psycholoog me. Een vraag die ik zo moeilijk kon beantwoorden. Die vraag is me eigenlijk nooit echt gesteld. Wat wil ik eigenlijk?

Eén ding is zeker, ik MOET uit dit patroon. Ik moet ontdekken wat ik wil, in mn job en in relaties. Dingen en mensen vaarwel zeggen.
Mensen noemen me nu dapper. Dapper omdat ik voor mezelf kies. Ik zie vooral hoe moeilijk het is. Moeilijk om uit die patronen te stappen, ook met mensen die ik zo immens graag zie.

En wenen. Veel wenen. Om het onrecht dat me als mini mensje is aangedaan. Om het besef dat ik misschien nooit meer die sterke vrouw zal zijn waar zovelen naar opkijken.

Maar vooral ook hopen. Hopen dat dit zoekproces me rust zal brengen, meer in balans. Ofzoiets. Me ook kwetsbaar durven opstellen. Aan anderen laten zien dat ik ook niet alles weet en kan. En ook eens even niet fantastisch kan zijn. Dát is al fantastisch op zich. 

Oh, en hulp vragen. Even zeggen als het me moeilijk gaat. Ondersteuning opzoeken als ik dat nodig heb.
Dus daarom, iemand nog een knuffel op overschot? Ik zou het best even kunnen gebruiken nu…

Mijn papa heeft een halve-vuisten-hart (3/4)

Die ene nacht veranderde dus alles. Ik was 6 en mijn papa kreeg een hartstilstand tijdens een vakantie naar Joegoslavië. Hij belandde enkele weken in een diepe coma en ontwaakte als een compleet ander mens. Hij kon niet meer lopen, praten, lezen,… alles was weg. Ook zijn geheugen. Hij wist niet meer dat ik zijn jongste telg was. Zijn oogappeltje. De spring-in-t-veld. Het haantje-de-voorste. Ik herinner me nog zijn lege blik in de ogen toen hij me voor het eerst terugzag. Ik voel nog de pijn en de onwetendheid die ik toen voelde. Het gewoon niet kunnen begrijpen wat er allemaal aan de hand was. Geen enkel kind van 6 zou door zo een hel mogen gaan.

Er volgden moeilijke tijden. Mijn moeder moest antwoorden geven op onmogelijke vragen. Wat nu? “Hij heeft nog maximum 1 jaar te leven. Je laat hem best permanent naar een revalidatiecentrum gaan.” Iedereen vond dit het beste idee. Mijn moeder vond dit niet… Hij moest in zijn vertrouwde omgeving, omringd door liefde, opgevangen worden. Een keuze die veel onbegrip veroorzaakte, zo vernam ik pas jaren later. In tijden van nood kent men zijn vrienden, zegt men soms. Volgens mijn mama klopt dit. Ik geloof haar.

Mijn papa kreeg een vast plekje in een ziekenhuisbed in het midden van onze living. Ons huis werd dagelijks overspoeld met bezoek, dokters, kinesisten, logopedisten,… En oh ja, ik en mijn oudere broer en zus probeerden ondertussen ook nog wat op te groeien. Ik ging naar het 1ste leerjaar. Samen met mijn papa leerde ik tellen tot 10. Ik had het sneller onder de knie en dus leerde ik hem dat de zeven een vlaggetje was, en alle geheimen van de maan, de roos en de vis.

Een jaar passeerde, hij was er nog steeds, wat een vechter! Misschien haalt hij wel 10 jaar. Maximum. Vele dingen had hij ondertussen terug geleerd. Ook zijn lange termijn geheugen herstelde zich. Maar het werd wel duidelijk dat zijn hart enorme schade had opgelopen. De uitleg die ze ons gaven was dat het hart de vorm heeft van een vuist. Bij papa was de helft van die vuist weg. Ik begreep er niets van, maar zei gewoon ‘ok’. Niet wenen. Iedereen gelukkig maken. Wees het zonnetje dat je altijd was en ook altijd zal blijven!

Die lichamelijke klachten en opvolging bleven. Eigenlijk was dat de belangrijkste focus. Het feit dat hij ook vele andere gevolgen meedroeg, kwam toen niet aan de orde. Het waren wel net die gevolgen die het leven voor ons, zijn omgeving, soms zo verdomd moeilijk ma(a)k(t)en. Nu, vele jaren later, hebben ze hierrond gelukkig heel wat meer informatie. NAH noemen ze het nu. Een niet aangeboren hersenletsel. Niet aangeboren, als in door bijvoorbeeld een ongeval of in papa’s geval door een gebrek aan bloedtoevoer naar de hersenen tijdens de coma. De gevolgen zijn per persoon uiteenlopend, maar telkens ingrijpend. Mijn papa’s persoonlijkheid veranderde compleet. Mijn moeders man was plots iemand anders geworden. Toch bleef ze achter haar keuze staan. Nu nog steeds. Een koppigaard, een doorzetter, wat een vrouw!

We genoten immens van het feit dat we nog steeds een compleet gezinnetje waren. We leefden een ‘normaal’ leven en waren vooral dankbaar dat hij er nog steeds was. Toch was het niet altijd evident. Zeker als puber hadden mijn broer, zus en ik het soms wat moeilijker met zijn “anders zijn”. Iets wat het allemaal niet vergemakkelijkte, zijn zijn problemen met het korte termijn geheugen. Op de gekste momenten slaagt hij er niet in nieuwe informatie op te slaan. Zo wist hij nooit in welk jaar we zaten, welk examen we moesten afleggen, welke studie ik nu weer volgde, wat onze hobby’s waren,… En ons liefdesleven, dat kon hij al helemaal niet onthouden. Zo noemde hij veel van mijn ex-liefjes Luc. Ik denk dat dat 1 van zijn favorietjes was die de revue passeerden (onterecht trouwens ;-)). Tof hoor, wakker worden en je vader “Ah, goeiemorgen Luc” horen zeggen. Waarop je lief, Stefan, antwoordt: “Wie is Luc?”
“Ah, een ex lieverd. Trek het je niet aan, mijn papa… euhm… zijn hart is een halve vuist.

Wees sterk, jij kleine meid! (2/4)

Die nacht veranderde alles….De eerste nacht van een vakantie in Joegoslavië kreeg mijn grootste held, mijn paps, een hartstilstand. Hij belandde in een diepe coma en ik, ik was een kleine kleuter en begreep er allemaal niets van. We vlogen terug naar België. Mijn papa en mama zouden pas enkele weken later terugvliegen, als hij “wat stabieler” was. Mijn moeder week geen seconde van zijn zijde. Ze zong voor hem, praatte met hem, maar was vooral ook heel vaak kwaad op hem: “Laat me niet alleen! We hebben drie kinderen! Dit kan je ons niet aandoen!!”  Mijn vader vertelt soms nog over het witte licht. Hij wandelde door een lange tunnel. Hij voelde dat hij afstand nam van het aardse leven. Hij moest een keuze maken. Hij was bijna bij het witte licht… en toen dacht hij. “Ik MOET terug. Elke zaterdagochtend is het papa-kindjes tijd en maak ik gebakken boterhammen voor hen. Dat wil ik niet achterlaten.”

Zes weken. Kan je je dat voorstellen? Zes weken ligt je papa te slapen en mag je hem niet zien. Zes weken waarin je je elke seconde van de dag afvraagt of je papa ooit nog wel wakker zal worden. Zes weken chaos om je heen. Zes weken verhuizen van her naar der, naar lieve mensen die je willen opvangen. Zes weken waarin je je mama ziet veranderen van een fiere vrouw naar een wrak. (En ja, grijs worden op 1 nacht is mogelijk, zij deed het :-)). Zes weken waarin de wereld rondom jou ronddraait en jij vooral toekijkt. Vooral niet moeilijk doen, niet huilen, niet klagen,… iedereen heeft het zo al moeilijk genoeg. Wees sterk, kleine meid!

En dan die verlossende woorden: jullie papa is wakker en jullie mogen hem zien. Ze waarschuwden ons dat het vreemd kon zijn, maar ze konden ons niet voorbereiden op iets wat 1 van mijn meest traumatische ervaringen zou zijn. Na zes weken terug mijn papa mogen zien. Met knuffels, een stralende glimlach en tekeningen wandelden we door de grote ziekenhuisgangen. En dan dat moment dat in mijn geheugen gegrift staat. Een man die mijn vader niet meer was. Lange haren, een bont en blauw gezicht (hij was blijkbaar uit zijn bed gevallen), overal draadjes. Maar ik herinner me vooral zijn blik. Die nietszeggende blik. Hij kende ons niet meer. Zijn geheugen was weg…

Die nacht veranderde alles… (1/4)

Ken je het? Zo een zorgeloos fijn leventje. Net het derde kleuterklasje afgerond. Klaar om naar de échte school te gaan. Lieve mama en coole papa. Hij was 1 van de eerste DJ’s uit onze regio en sociaal geëngageerd. Populair en graag gezien. Ook was ik gezegend met een beschermende grote broer en een zus die we vooral veel konden plagen :-).

We hadden het écht goed. We trokken zoals elk jaar met ons gezinnetje op vakantie met de auto. Dit keer naar het voormalig Joegoslavië.
Dag 1: zon, zee, strand, relaxen… heerlijk!
Nacht 1: “Little girl, wake up, to the hospital, now!”. In het ziekenhuis door de luidsprekers weerklonk: “we are looking for Dutch speaking people who can take care of 3 little children. Please help!”. Pure chaos, paniek.

Dit zijn de eerste herinneringen uit mijn leven.

Mijn papa, mijn grote held komt voorbij in een ziekenhuisbed. Hij hangt vol met draadjes en is omsingeld door een leger dokters. In hun kielzog volgt mijn moeder, hysterisch huilend. En ik? Ik sta samen met mn broer en zus, verweesd, alleen, toe te kijken…

De chaos blijft. We worden enkele dagen opgevangen door een onbekend Nederlands koppel. Naastenliefde in de meest pure vorm. Mijn grootouders komen overgevlogen. Iedereen huilt, constant. Ik begrijp er niets van.

“Zijn hart stopte met kloppen en is daardoor kapot gegaan. Hij moet voorlopig heel veel slapen.” De woorden hartstilstand en coma waren toen vast te moeilijk voor ons. Hoe hard we ook zaagden, we mochten hem niet zien.

“Maar wanneer wordt hij dan wakker?”, bleef ik vragen. “Dat weten we niet popje”, bleven ze maar zeggen.

Later zou hij ontwaken, die papa van me. Al was hij een compleet ander mens. Daarover volgende keer misschien meer.

Die nacht veranderde ik van een zorgeloze kleuter naar een mini mensje, dat vooral heel erg sterk en zelfstandig moest zijn.

Mijn leven is een leuke droom

31 december. 1001 dingen te doen. En hier zit ik. In de zetel, met een dekentje en de laptop op mijn schoot. Te werken aan de Liebster Awards. Liebster, ik ga er dus van uit dat hij me graag ziet, die vogel  (@JVolby). De patrijsvogel die ik al enkele maanden intensief volg. Zo een tweep die je graag ziet, ook al zag je hem nog nooit. De enige die mijn 31ste december plannen mag wijzigen. Hij beantwoorde 11 vragen op zijn blog (phileasfoggy.wordpress.com ) en gaf me 11 vragen die ik moet beantwoorden. Ik geef op mijn beurt ook 11 vragen aan een andere blogger. Ik realiseer me net dat dit waarschijnlijk de eerste kettingbrief in mijn leven is, die ik niet doorbreek.

Mijn 11 vragen richt ik graag aan Marit (@­_Samkura_). Zij blogt hier: http://maritvg.tumblr.com/. Niet dat we bijzonder veel interacties hebben op twitter, maar toch vind ik je een heel intrigerend persoontje op twitter (in de meest positieve zin van het woord). Hier zijn mijn vragen aan jou:

  1. Waarom zit je op twitter? En wat betekent twitter voor jou?
  2. Wat is je grootste kwaliteit?
  3. Hoe ziet jouw ideale job er uit?
  4. Als je een frisdrank was, welke zou je zijn?
  5. In welke tijd had je graag geleefd?
  6. Naar welke muziek luister je graag? Heb je een favoriet liedje?
  7. Beschrijf je ideale man.
  8. Vergelijk jezelf met een dier.
  9. Wat is je mooiste herinnering?
  10. Wat zijn je 3 favoriete producten uit de supermarkt?
  11. Je hebt een hele dag en avond niets in je agenda staan: wat doe je?

En dan hier de antwoorden op de 11 vragen die ik kreeg van Patrijsvogel.

1. Kijk jij ‘s avonds, voor het slapen gaan, in ‘t eigen hart? En wat zie je dan?
In mijn vorige blog gaf ik al aan dat ik zelden pieker. Ik laat mijn slaap niet om me te buigen over Grote Levensvragen. Ik leef liever en zie wel wat er op mijn pad komt. Moest ik toch in mn eigen hartje kijken, dan zie ik een meisje dat probeert er het beste van te maken. Dat trots mag zijn op zichzelf, ook al is ze verre van perfect.

2. Wat is het moeilijkste aan het anonieme twitteren? Lanceer je wel eens een tweet via de verkeerde account? (Een slip of the finger, zoals dat heet)
Wat ik echt onderschat heb, is dat er enorm veel leuke tweeps zijn. Ik zou zo graag eens naar een #twunch gaan om al die hilarische en vaak ook super lieve mensen IRL te ontmoeten. Ik zag al enkele tweeps en telkens waren het werkelijk pareltjes. Het moeilijkste aan anoniem twitteren is dus dat ik die anonimiteit moet bewaren, ook al wil ik dat eigenlijk soms liever niet.
En ja, ik heb al meerdere keren een tweet fout gelanceerd. Dat is dan telkens: “shit shit shit, snel wissen”.

3. Stel dat je in Nederland was geboren, uit welke provincie zou je dan komen? En waarom?
Ik ben opgegroeid in een grensgemeente en mijn mama werkte in Nederland. Zij bracht wat van de Nederlandse directheid in ons gezin. Doe maar gewoon, zeg maar wat je denkt. Ik houd echt van die Nederlandse “what you see is what you get”- mentaliteit. Ik ken niet voldoende van de provincies om er 1 uit te kiezen (en ik ben ook te lui om het helemaal uit te zoeken ;-)).  Doe dus maar Noord Brabant, daar ben ik het al goed gewoon.

4. Je mist in Antwerpen-Centraal nét je aansluiting naar Amsterdam. Een zichtbaar geagiteerde jongeman zit in hetzelfde schuitje. Wat doen jullie 1 uur lang in Antwerpen?
Ik zou sociaal wenselijk kunnen antwoorden en zeggen dat ik probeer er met de jongeman een fijn uur van te maken, maar waarschijnlijk doe ik dat niet (en sociaal wenselijk antwoorden is ook niet zo mijn ding ;-)). Als hij geagiteerd is, ga ik niet geneigd zijn om naar hem toe te gaan. Ik omring me bij voorkeur met vrolijke mensen. Wat ik wel zou doen? Smsen naar vrienden uit Antwerpen met de vraag of ze even naar de Starbucks komen, of gewoon whatsappen, tweeten, of iemand opbellen,…  Ik zit dagelijks 100 minuten op de trein en ik amuseer me elke dag kostelijk via het hele sociale mediagebeuren (waarvoor mijn oprechte dank aan jullie allen!)

5. Heb je last van irrationele angsten? Welke?
Ik ben niet echt een angstig persoon. 1 angst overheerst echter wel mijn hele leven. Dat is de angst om diegenen die ik zo graag zie, te verliezen. Toen ik in de laatste kleuterklas zat, kreeg mijn vader een hartstilstand. Hij lag enkele weken in een coma en werd nooit meer de oude…. De angst en het besef ‘het kan van vandaag op morgen gedaan zijn’, dat heb ik echt.

6. Uw lief kan alleen vals zingen. Is de relatie dan voorbij?
Neen. Al geef ik toe dat een muzikale man mijn hartje echt wel sneller kan doen slaan. Niets zo fantastisch als samen met je lief muziek maken: samen zingen, samen gitaar spelen, hij op piano terwijl ik zing, of enkel luisteren naar hem… Werkelijk heerlijk!

7. Eddy Wally springt ervoor uit een vliegmachien, wat zou jouw stoerste daad zijn alleen maar om ‘hem’ te zien? (Je grote liefde natuurlijk, niet Eddy).
Ik denk dat er weinig dingen zijn die ik niet zou doen. Ik durf veel en als ik iemand graag zie, zou ik er werkelijk voor door het vuur gaan. Dat lijkt me dan ook ineens het stoerste wat ik kan bedenken.

8. Als je zou mogen meespelen in een Hollywoodfilm, aan wiens zijde en in welke rol zou dat dan zijn?
Ik keek gisteren the hobbit dus ben lichtjes daardoor beïnvloed. Ik zou heel graag Frodo zijn en samen met Gollem het avontuur aangaan. Nieuw Zeeland is zo prachtig. Dat staat op mijn nummer 1 van te bezoeken landen. En Gollem spreekt me echt aan. Hij is zo gekwetst, hij wil echt goed doen, maar hij kan het niet altijd. Soms is hij zo schattig en smelt ik als ik in zijn ogen kijk.

9. Wie zijn je favoriete auteurs, en welke boeken wil je aanbevelen?
Ik heb honderden boeken. Voor mijn job lees ik veel en moet ik vaak mijn hoofd gebruiken. Ik probeer in mijn vrije tijd dan ook soms echt rommel te lezen. Verstand op nul. Ik laat me graag verrassen door afdankertjes van vrienden of boeken die ik tegenkom in de kringwinkel of op een rommelmarkt (thrillers en romans zijn mijn favorieten). Een grote bekentenis: het allerliefste lees ik van die stationsromannetjes. En dan nog liefst diegenen waarbij er passie op de cover staat. HAHA.

10. Als het brandt op de heide, ga jij dan blussen?
Absoluut! Ik ben een doener en help graag waar ik kan (en eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat brandweermannen toch echt wel wat uitstralen ;-)). Moest het de Kalmthoutste heide zijn, dan zeker (familie en vrienden daar).

11. Wie ben jij in je leukste dromen?
Ik tweette deze middag:
“Jezelf graag zien lijkt me een vereiste om anderen graag te kunnen zien. Ik durf zeggen dat ik mezelf graag zie…”
Ik durf dan ook zeggen dat ik gewoon mezelf wil zijn. Het leven is soms echt niet evident en soms doe ik dingen die ik beter niet zou doen. Maar ik geniet werkelijk van het leven dat ik lijd. Ik heb de meest fantastische vrienden, de liefste vriendinnen, een geweldige job, een warm gezinnetje en een boeiend liefdesleven.

Mijn leven is een leuke droom!

Ik wens jullie allen een 2014 uit je leukste dromen!

Bel, die weet het wel

Ik ben een resolute twijfelaar, een twijfelaar die niet piekert.

Ik ben zelfzeker. Ik weet donders goed wat mijn kwaliteiten zijn. (Geen paniek, ik weet ook absoluut wat mijn gebreken zijn… alle 3 ;D!) Ik heb mijn eigen mening en durf deze ook duidelijk te poneren. Knopen doorhakken is mijn specialiteit. Bij onrechtvaardigheid twijfel ik niet en sla ik op de tafel.

Maar ik ben ook een enorme twijfelaar. Welke meubelen passen het beste in het nieuwe huis? Blijf ik deze job doen of ga ik voor iets anders? Wat kies ik op restaurant? Welke sjaal past het beste bij deze outfit? Is deze tweet voor publicatie vatbaar?

Ik ben bang. Bang om de verkeerde keuzes te maken. Bang vooral om mensen teleur te stellen. Om mensen te kwetsen. Ik wil zo graag goed doen, voor iedereen. Hij wil graag nog een keer met me afspreken, zij wil graag dat ik dat voor haar doe, hij verwacht nog een mail van me, zij wil nog wat extra aandacht,… En dan stelt zich de vraag: wat doe ik? Doe ik wat men van mij verwacht? Of durf ik voor mezelf te kiezen?

Een collega vroeg zich ooit af hoe het kan dat iemand met zo een groot hart, zo hard kan zijn. Ik tracht het welzijn van mijn collega’s (en bij uitbreiding dat van iedereen rondom mij) ten allen tijde centraal te stellen, maar durf wel harde beslissingen nemen. Gedreven door passie en gevoel, handel ik in pure rationaliteit. Deze dubbelheid maakt ook dat ik zelden pieker. Ik ben dus een onzekere twijfelaar, maar eentje die er rationeel geen meerwaarde in ziet om er over te piekeren en er wakker van te liggen. Op het werk een gave, maar in mijn privéleven niet altijd ….

En zo gebeurt het dat vrienden soms kwaad zijn omdat ik niet altijd genoeg tijd voor hen vrijmaak. En zo komt het ook dat er zich passie en gevoel ontwikkelt, maar dat ik vanuit een rationaliteit beslis dat het niet meer kan worden. (Ook al zie ik je oprecht heel erg graag, sorry dat het niet verder kon ontwikkelen!)

Soms denk ik dat ik wat meer zou moeten piekeren… Als je écht belangrijke beslissingen moet nemen, lijkt me dat soms wel handig… misschien zelfs nodig. Misschien moet ik dat nu ook maar eens doen! Ik zal er eens een nachtje over slapen (als in slapen… no way dat ik al piekerend daarvoor mijn slaap zal laten ;-)) .
Want Bel, jawel, die weet het wel!

Hoi!

Ik ben Annabel. Eigenlijk niet echt Annabel, maar dat had het merendeel van jullie vast al wel door. Maar waarom dan Annabel? En waarom in hemelsnaam al dat belachelijk #undercover gedoe?! Het begon ongeveer een jaar geleden. Ik had het lumineuze idee een twitteraccount te starten. Minder slim was het om dit te doen onder mijn eigen naam. Mijn volgers daar zijn deels professioneel, deels de gekende, leuke twitternest.De ene tweet is gerelateerd aan een nieuwe evolutie binnen mijn vakgebied, de andere is zat gezwets.

Een vriend die iets binnen de sociale media doet (of dat wil hij ons toch graag doen geloven), maakte me duidelijk: “alsjeblief, kies 1 richting met je twitteraccount, want zo wordt iedereen er gek van”.  Blijkbaar heeft de wereld het moeilijk met mijn dualiteit. Je bent professioneel, gaat voor wetenschap, een carrière, baas op 30. Men noemt me ambitieus. De bank plaatst me in het vakje ‘high potential’. In de vriendengroep ben ik de gangmaker, altijd goed gezind, maar ook het luisterende oor. Iemand op wie je kan rekenen, die er altijd voor je is. Dit geldt ook voor mijn familie. Zorgen voor je ouders wanneer je jezelf nog een kind voelt, het valt me soms echt zwaar. Ik ben een echte, voorbeeldige Anna. Zo een Anne die alles altijd onder controle heeft en waarover de bomma tegen iedereen stoeft.

Maar FOK JOE, alles en iedereen!! Ik wil soms ook gewoon Bel zijn. Bel met dikke #tettn. Bel die praat over piemels. Bel die feest tot een kot in de nacht, die even niet denkt aan alle verantwoordelijkheden. Bel zegt haar gedacht. Bel flirt.

Bel had dus duidelijk nood aan haar eigen twitteraccount.

Vergis je dus niet, want Bel is soms ook dat klein en onzeker wezentje. Bel wil zelf wel eens dat iemand naar haar luistert. Bel wil niet altijd de grote, stoere zijn. Bel is soms zo zoekend…
dan wil ik niets liever dan schuilen in een hoekje, of in iemands armen, voor die grote boze buitenwereld.

Hoi dus. Ik ben Annabel!